Zobacz, On już śpi...

Powie kiedyś Mama do swojego Synka...

Ostatnio szyję przytulanki, które mogą być poduszkami. Duże, proste, bez zbędnych ozdobników. Wiem, że się sprawdzają w tej roli. Docierają do mnie zdjęcia wymiętolonych i oślinionych maskotek. Wzruszają mnie bardzo... Kolejna przytulanka - poduszka pojechała do maluszka, który całkiem niedawno pojawił się po tej stronie brzucha.

Z pozdrowieniami

Z zimowego snu obudziły się stwory...

Nie, nie będę pisała, że wśród tych stworów jestem ja, że ciężkie przedwiośnie, że ogarnąć się nie mogę. Wręcz przeciwnie. Dzieje się bardzo dużo i do sms-a, którego pisałam w piątek do mojej imienniczki nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak dużo. Tak więc nie ma mnie na blogu, bo czasu już brakło. Dzieje się jednak sporo i robi się całkiem sporo. Mam nadzieję wkrótce uzupełnić braki. Zobaczymy. Ostatnio poczytałam jednak o tym przedwiośniu i zmianach zachodzących w organizmie na skutek wydłużającego się dnia. Wniosek jest jeden: nie należy przeginać i naszemu "nosicielowi" duszy pomagać. Dziś jednak nie o tym. Z pierwszymi promieniami wiosny zaczęłam ogarniać to, czego nie ogarniam od kilku tygodni, a nawet miesięcy. Dokończyć, dokończyć, dokończyć, mówi mi wszystko dookoła. Miałam nadzieję, że w tym czasie zabiorę się za NOWE, ale jednak dokończyć ciągle woła moja głowa. Zaczęłam od koszyczka z pracami do szycia. I tam od kilku tygodni leżał niedokończony breloczek, dzieło moje i córki oraz niedokończone nowe ubranko dla przytulanki dziecka numer 3. 

Kilka lat temu, a dokładnie TUTAJ, moje dziewczynki zaprojektowały sobie maskotki. I wtedy uszyłam każdej z nich po jednej, a pozostałe projekty odłożyłam na kiedyś. Moja młodsza córka nie dawała mi spokoju do teraz... Obie uznałyśmy jednak, że fajnie będzie zrobić z projektu breloczek, zwłaszcza, że projekt uwzględniał hak na ogonie. Projekt został nieco zmieniony, ale podobieństwo jest i to nieprzypadkowe. Stwór został nazwany Spiki, i to się nie zmieniło przez te 3 lata...

W koszyku "niedokończone" stwór spotkał drugiego stwora - gołego... Niedobrze... Otóż Krokodyl zmienił swoje wymęczone, dziurawe, kraciaste ubranko na śliczny i twarzowy (?) kraciasty ;-) przyodziewek. No nic, zmiana jest zasadnicza. Dostał też nowy plecak. Jest gotowy na podróże: małe i duże.

Na przedwiośniu dokończyliśmy rodzinnie jeszcze jedną ważną sprawę. Odwiedziny w nowym domu naszych Przyjaciół. Z tej okazji do życia został powołany jeszcze jeden stwór. Stwór - maskotka - poduszka - przytulak. Kurczak? Sowa? Bocian? Zdania były podzielone. Jaki jest? Każdy widzi!

Takie to stwory obudziły się u nas na wiosnę. Jest kolorowo i wesoło. Serdecznie Was pozdrawiam i dużo zdrowia życzę!

Zabawki z klamerek i patyczków laryngologicznych.

Dawno mnie nie było. Trudno wszystko zebrać w dwie ręce. I jeszcze wiosna. Spacery robimy dwa razy dziennie i są o wiele dłuższe. Znów oglądam z zachwytem mrówki i dmucham dmuchawce. Po raz kolejny poznaję świat. Może czas nastawić się na pisanie o 5.30, gdy budzi się najmłodszy.... Dziś wpadam z zabawkami - ozdobami z klamerek. Moja miłość do klamerek nie wygasła ;-). Do zrobienia takich prostych zabawek można zaprosić dzieci. Moi chłopcy bardzo często bawią się samolotami. Nie od dziś wiadomo, że siła tkwi w prostocie. Choćby nieśmiertelne drewniane klocki.

I w roli dekoracji. Samoloty u chłopaków, najczęściej nie wiszą tak grzecznie na linie. A u dziewczynek na zasłonie przysiadły zezowate ważki w wersji natura :-)

Co? Gdzie? Za ile?

To nie pierwsze moje działania z klamerkami. Bardzo często wykorzystuję je do pakowania prezentów, jako zamknięcie.

TUTAJ można obejrzeć całą kolekcję ozdobionych klamerek.

TUTAJ klamerki pod kolor prezentu ;-).

Podobnie z patyczkami laryngologicznymi. Te już też wpadły w moje ręce :-).

TUTAJ duża gwiazda i małe gwiazdy z patyczków. 

Drewniane klamerki kupowałam już w różnych miejscach: sklep AGD, ogrodniczy, osiedlowy ze wszystkim, a ostatnio w markecie JULA (36 sztuk około 9 zł). Patyczki laryngologiczne zamawiam w aptece internetowej (z odbiorem produktów w aptece stacjonarnej). Opakowanie 100 sztuk kosztuje około 4 zł. Koszt niewielki, a efekt całkiem miły. Jak już wspomniałam warto do zabawy zaprosić dzieci. Elementy sklejałam klejem na gorąco, ale i klej Magic dobrze sobie radzi. Zarówno kije deszczowe jak i te klamerkowe cudaki to efekt długich, zimowych wieczorów, których już nie ma :-). To chyba tyle na dziś. 

Dobrej wiosennej niedzieli Drodzy Czytelnicy.

Kije deszczowe i kilka słów o młodej dziewczynie.

Ech, ta nasza wiosna. Kapryśna i zmienna jak młoda dziewczyna... Zasypiam: deszcz, budzę się słońce :-). Zasypiam przy otwartym oknie, budzi mnie ulewa w środku nocy :-). Zupełnie jak młoda dziewczyna... 

Moja kochana Najstarsza. Zmienna jak ta wiosna. Tak jak ona piękna, zachwycająca i nieprzewidywalna. W jednej chwili wietrzna i burzowa, w drugiej słoneczna i kojąca. I kolorowa, jak tęcza :-). Zupełnie jak wiosna...

Słów kilka o kijach deszczowych. To pomysł drogiej Najstarszej: gdzieś, kiedyś widziała, słyszała. Robiłyśmy go na zajęcia z techniki w szkole. Helena jest bardzo twórcza i napawa mnie to ogromną radością. Tematem pracy było łączenie różnych materiałów (nie tylko w sensie tkanin) na różne sposoby. W kijach deszczowych użyliśmy gwoździ, taśmy klejącej, kleju i szycia. Praca na 6 :-). Gdy Jan i Maria zobaczyli rano co nam wyszło zamarzyli o takich samych. Maria ma raczej grzechotę niż kij deszczowy, ale daje całkiem fajne dźwięki gradowe ;-). 

Patrząc ostatnio na aurę zaczynam podejrzewać, że dzieci ich nadużywają... Na szczęście nie ma śniegu, choć jest to w kwietniu możliwe, jak mówi stare polskie przysłowie. Jeśli Wasze dzieci koniecznie chcą przygotować instrument muzyczny, albo coś podobnego, bardzo polecam. To, w przeciwieństwie do np. grzechotek z puszki, bardzo przyjemny, niemal kojący hałas. Myślałam, że uda mi się dodać malutki filmik z udziałem naszych zaklinaczy, ale się nie udało. Wydają naprawdę miły deszczowy dźwięk.

DIY - Jak zrobić kij deszczowy lub zaklinacz deszczu.

Te prawdziwe kije deszczowe, tudzież zaklinacze deszczu wykonywane są z grubych bambusowych pędów lub wysuszonych kaktusów i kolców z tych roślin. Pochodzą gdzieś z Południowej Afryki i jak można się domyślić, miały przywoływać upragniony deszcz.

Robiliśmy je według TEGO filmiku z You Tube. Dodaliśmy do środka różne ziarna (ryż, kasza, groch, groszek) dlatego wydaje mi się, że nasze kije mają dźwięk bardziej deszczowy. Zaszaleliśmy także, ze zdobieniami. Nasze kije i grzechotkę okleiliśmy tkaninami, do tego kilka guzików i tasiemek. Poniżej kilka migawek z naszej produkcji. Przy młotku syn Jan, który robi swój kij deszczowy.

1. Potrzebujemy:

• sztywnego, tekturowego rulonu (warto zapytać o niego w sklepach z tkaninami lub z narzędziami budowlanymi, na takie rury nawija się np. folie ochronne typu strecz)
• gwoździ o długości, która nie przekracza średnicy takiej rury
• młotka
• taśmy typu gafer, dość mocnej
• kawałka grubej tektury
• młotka
• kleju na gorąco lub typu wilkol, ten do klejenia na gorąco ułatwia pracę
• tkanin, kolorowych sznurków, guzików, papieru itp. do ozdabiania instrumentu

2. Na początek wbijamy gwoździe, dużo gwoździ, w tekturową rolkę, po spirali. Te rurki są w taki sposób skręcane i mamy gotowe wyznaczone linie dla gwoździ. Gwoździe wbija się łatwo i Janek miał z tego ogromną przyjemność i tylko lekkie uszkodzenia ;-).

3. Zaklejamy jedną stronę rury. W tym celu na kartonie odrysowujemy koniec rury (dwa razy) i wycinamy koła, zostawiając na nich kilka wypustek, aby móc je zamocować na końcu kija za pomocą taśmy. 

4. Mniej więcej do 1/4 kija nasypujemy  suchych ziaren różnej wielkości tj. ryżu, kaszy, grochu. My w trakcie wsypywania ziaren zatykaliśmy wlot kija dłonią i sprawdzaliśmy doświadczalnie czy jeszcze :-).

5. Zaklejamy drugi koniec kija, w ten sam sposób co w pkt. 3.

6. A teraz to już nasza wyobraźnia dochodzi do głosu. Na chłopakowo? Na dziewczynowo? Jednokolorowo? Czarno - biało? Kij koniecznie trzeba ozdobić :-)

Miłego dnia Drodzy Czytelnicy :-)

To nie patchwork, to domino.

W ramach pracowni świątecznych prezentów uszyłam takie oto domino :-). Utrzymane w kolorystyce  turkusowo-niebiesko-zielonej, czyli kolorach, które lubi pewna mama :-). Nie wiem jak jest, ale miałam nadzieję, że zostanie wykorzystane na wiele kreatywnych sposobów, zwłaszcza że....

..... trochę wtopiłam z tym domino.... Właściciele nic się nie odzywają ;-). Otóż szyłam oddzielnie dwa razy po 12 "klocków". I nie wpadłam na to, że ich nie połączyłam kolorami w żaden sposób. Wyszły mi dwa oddzielne domina po 12 sztuk... Niestety nie miałam już ani czasu, ani materiałów na poprawki, czyli np. doszycie kolejnych 12 z wymieszaniem kolorów.... No i taka gafa, na szczęście szyciowa, a nie życiowa ;-). Tkanin nie mogę dokupić, bo ich już nie ma ani w IKEA ani w innych sklepach. Szyłam z końcówek, cięłam tak, żeby jak najwięcej kwadratów udało się uzyskać z tych moich archiwów, bo nie miałam wielu tkanin w zadowalających odcieniach. Swoją drogą domino wpisuje się idealnie w blogową akcję "Uwolnić Tkaniny" :-). Jakby tego było mało zdjęcia robiłam telefonem i nie zauważyłam, że miałam włączoną opcję 1:1, stąd takie zdjęciowe kwadraciki we wpisie, to nie zabieg celowy :-).

Oczywiście od spodu wszystkie "klocki" podszyte zostały jednakową tkaniną (tej też już nie mam). W środek wszyłam filc dzięki czemu domino jest zupełnie sztywne i można spróbować wybudować wieżę :-). Poza tym bawełna więc myślę, że można prać.

Domino dostało także opakowanie - taką oto torebkę na zamek. I świąteczne wszywki do tego. Szyło się bardzo miło, choć długo. 

Pozdrawiam